نویسنده: زهرا مرادی (کارشناس ارشد MBA ؛ z.moradi@mohammadivu.org )
آمده بود تا جهالت را از جانها بزداید. وارد مسجد که شد عدهای را در حال دعا و عبادت دید؛ و گروهی را در حال یاد گرفتن و یاد دادن. لبخندی زد و فرمود:
"هر دو گروه به کار نیکویی مشغولند. آنان خدا را میخوانند و اینان به علم آموزی مشغولند و به آنها که نمیدانند یاد میدهند. البته که گروه دوم برترند. من نیز برای یاد دادن علم فرستاده شدهام."
رسول رحمت این را فرمود و به جمع جویندگان علم پیوست.[1]
[1] - "وَ خَرَجَ ص فَإِذَا فِی الْمَسْجِدِ مَجْلِسَانِ مَجْلِسٌ یتَفَقَّهُونَ وَ مَجْلِسٌ یدْعُونَ اللَّهَ وَ یسْأَلُونَهُ فَقَالَ كِلَا الْمَجْلِسَینِ إِلَى خَیرٍ أَمَّا هَؤُلَاءِ فَیدْعُونَ اللَّهَ وَ أَمَّا هَؤُلَاءِ فَیتَعَلَّمُونَ وَ یفَقِّهُونَ الْجَاهِلَ هَؤُلَاءِ أَفْضَلُ بِالتَّعْلِیمِ أُرْسِلْتُ ثُمَّ قَعَدَ مَعَهُم": بحارالانوار، ج 1، ص 206.